6 Temmuz 2012 Cuma

İçime Sıcak Bir Damla Düştü

Öğretmenliğin kutsallığını herkes duymuş; bazıları da yaşamıştır. Ben öğretmenliği tüm yönleriyle yaşayanlardan biriyim. Öğretmenlik düşünce ve duygularıyla yüklü biriyim. Emekliliğimde olsun bu yükü hafifletemedim. Açık deyişle duygular da düşünceler de içimde kaldı. İçimdekileri damla damla da olsa paylaşmak istiyorum. Paylaşarak yaşamak istiyorum. 
Öğretmenler gününüzün ve tüm günlerinizin mutlu, herkesin gelecekten umutlu olmasını dilerim.
Sabahattin Gencal  
Not: Bir yazımı Öğretmenler Günü dolayısıyla sunuyorum:
*************************************************************

İçime Sıcak Bir Damla Düştü

Bir düşünür “Her bir damla okyanusun gerçek özünü barındırır.”der. Bu sözü, bu durumu laboratuarlarda  ispatlamak mümkün. Ancak ben dersem ki “ Bir emekli öğretmenin gözünden akan bir damla öğretmenliğin gerçek duygularını barındırır.” Buna emekli öğretmenlerden başka kimse inanmaz, inanamaz.

İçime akan, yüreğimin sıcağında buharlaşan damlaların öyküsü, öğretmenin öyküsü, emekli öğretmenin öyküsü, benim öyküm… Okyanuslara sığmayacak, kitaplara sığmayacak öykümden bir sayfa:

1992 Temmuzunda Üsküdar Haydarpaşa Lisesinden emekli oldum. Emekli olmak zor iş. Emekli parasıyla bir daire almak için katlandım bu zorluğa. Bir özel okulla anlaşmasaydım daire için bile olsa emekliliği aklımdan geçirmezdim.

Küçük oğlumla sokak sokak gezerek daire aramaya başladık. Hiçbir daire içimi açmıyordu, ama bir dairenin kapılarını açtırdım. Balkona çıktım. Karşımda bir ilkokul. Ümraniye Atatürk Mahallesinde, adını unuttuğum bu okuldan gelen sesleri dinlerken bir garip oldum. Bu daireyi almak istedim. Ancak eşim ve çocuklarımın hoşuna gitmedi bu daire. Dairenin altında kasap dükkanı vardı. Bir odanın altında da hiçbir şey yoktu. Böyle bir dairenin soğuk olacağını düşünemedim. Uzatmayalım Ümraniye Namık Kemal Mahallesinde bir daire aldım. Dairemin okulun yanında olmaması fazla bir sorun yaratmadı. Çünkü önceden anlaşmış olduğum özel bir liseye yönetici olarak girdim.

28 yıl devlet okullarında 7 yıl da özel okulda çalıştıktan sonra öğretmenliğe veda ettim. Ömrü yeten her öğretmen bu vedayı tadacaktır.

2002’de İzmit’in Yuvacık beldesindeki yeni yuvamıza taşındık. Yeni dairemizi Bayındırlık Bakanlığı 20 yıl vadeli olarak biz depremzedelere verdi. Bu arada 1999 17 Ağustosunda İzmit Bahçecik sahilindeki kooperatif dairemizin yıkıldığını da belirteyim Bereket can kaybı olmadı. “Ne gelirse mala gelsin.” dedik. Kısaca deprem de fazla sarsmadı beni.

Yuvamıza yerleştikten bir yıl sonra bir Eylül günü balkonumuzda oturmaktayken zil sesleri duymaya başladım. Bayağı zil sesi 35 yıl kulaklarımdan eksik olmayan zil sesleri duyuyordum. Bu sesler birkaç yüz metre çaprazımızda bulunan Serdar İlköğretim Okulundan geliyordu. İşin garibi bu sesleri yalnız ben duyabiliyordum. Nasıl olduğumu anlatamam damlalar yanaklarımdan akmaya başladı. İçime de sıcak bir damla düştü. Şükrettim. Dileğim kabul olmuştu. Evimizin karşısında bir okul vardı.
Zaman içinde yapılan apartmanlar okulu göstermez oldu bana. Zil seslerini duymuyorum. Apartmanlar mı susturucu taktı, yoksa kulaklarım mı artık duymaz oldu. Gerçi kulaklarımda %23 desibel kayıp var. Sesli ortamlarda çalışanlarda bu tür kayıplar oluyormuş. Bir kere daha mı doktora gitsem.
Geçen yıl okulun yakınında bir market açıldı. Alışverişimi bu marketten yapıyorum. Çok yakınımızda büfe var; ama ben her gün ekmeğimi bu marketten alırım. Okulun yanından eğlene eğlene, ağır ağır geçerim. Kendimden de geçerim. Çocukların seslerini analiz ederim, zil seslerini de tabi. Melodiler değişse bile güfte ayni güfte.
Şimdi bile burnumu çekiyorum. Anlamadınız değil mi? Emeklilere sorun.

Sabahattin Gencal, Başiskele – Kocaeli, 11. 11. 2011
Emekli Öğretmen Sabahattin Gencal 
Başiskele - Serdar İlköğretim Okulunun bahçesinde...
**************************************************

Öğretmeninin değerini bilmeyen milletler, 
geleceklerinden kaygı duymak zorunda kalacaklardır. 


(Prof. Dr. Mehmet KAPLAN) 


*****************************************

3 yorum:

  1. geerçekten bu yazıyı okurken gözlerim doldu,ve içim cız etti.çok nlamlı ve etkileyici bir yazı olmuş.bende bu yıl yuvacık serdar ilköğretim okulunda 6. sınıfta okuyorum.bloğunuzu zevkle takip ediyorum.2009 dan beri bu okuldayım ama okulun bahçesinde bulunan öğretmeni hatırlayamadım.yardım edebilirmisinniz??? sevgilerimle........

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Merhaba,
      Ziyaretiniz ve yorumunuz için teşekkür ederim.
      Okul bahçesinde çekilmiş fotoğrafını gördüğünüz öğretmen benim. İsmim fotoğrafın altında yazılıdır.
      Devamlı başarılar dileğiyle.

      Sil
  2. haklısınız.okulun sizin gibi birçok öğretmene ihtiyacı var.fotoğrafa göre okulda daha birçok değişiklik ve ilerleme kaydedildi.gözünüz arkadakalmasın.bu vatan sizin gibilere layık

    YanıtlaSil